Słownictwo, wyjaśnione.

Karta, której ilustracja dostaje wykończenie foil. W nowoczesnych setach standardowe holo to zwykle podstawowa wersja rzadkiej karty.

Układ odwrotny: korpus karty jest foilowany, a okienko z ilustracją nie. Osobny obiekt kolekcjonerski od wersji non-holo, z własną ceną, i regularnie z nią mylony.

Wydanie, w którym ilustracja pokrywa całą kartę, a tekst jest nałożony na nią, nie oprawiony w ramkę. Zwykle wyższa rzadkość niż wersja standardowa.

Zupełnie inna ilustracja niż na karcie standardowej, zwykle w wysokiej rzadkości. Ma własny numer karty, więc to inna karta, a nie wariant — dlatego ceny rozjeżdżają się tak mocno.

Karta z numerem wychodzącym poza wydrukowaną liczbę kart w secie: set liczący 200 kart może więc zawierać karty o numerach 201 i wyżej. Rzadka z założenia i wyceniana odpowiednio.

Alternatywne wykończenie istniejącej karty — inny wzór foilu, stempel albo zmiana ramki — dzielące ilustrację, ale odróżnione małym znacznikiem wizualnym.

Karta rozdawana poza zwykłymi boosterami: na eventach, w ramach współpracy albo w zestawach. Rzadkość waha się skrajnie, od masowej dostępności do prawdziwej rzadkości.

Karty z pierwszego tłoczenia setu, oznaczone jako takie. Tam, gdzie takie oznaczenie istnieje, egzemplarze first edition zwykle dostają wyraźną premię nad późniejszymi wydaniami.

Ułamek na karcie, na przykład 58/165. Najpewniejszy sposób ustalenia, które dokładnie wydanie trzymasz, i rzecz do sprawdzenia przed zaufaniem jakiejkolwiek cenie.

Mały znak albo krótki kod mówiący, do którego wydania należy karta. Niezbędny, gdy ta sama postać pojawia się w wielu setach o różnych wartościach.

Karta z wadą produkcyjną — źle wycięta, bez foilu, z błędnym tekstem. Część błędów jest kolekcjonerska i cenna; większość to po prostu uszkodzone egzemplarze, a różnica polega na tym, czy inni kolekcjonerzy uznają dany błąd za znaną odmianę.

Nieotwarte boostery, boxy i zestawy. Wyceniane i handlowane osobno od pojedynczych kart, często śledzone przez kolekcjonerów, którzy nie mają zamiaru ich otwierać.

Skróty europejskiej skali: Near Mint, Excellent, Good, Light Played, Played i Poor, z Mint powyżej. Omówione w poradniku o stanie kart.

To, jak równo wydrukowany obraz jest umieszczony między ramkami. Rzadko wpływa na etykietę rynkową, a jest jednym z głównych czynników uzyskanej noty.

Jasne zużycie na narożnikach i krawędziach, gdzie biały rdzeń karty przebija spod zadrukowanej powierzchni. Znacznie bardziej widoczne na kartach z ciemną ramką niż z jasną.

Cienka linia w powierzchni karty pochodząca z procesu druku, a nie z obchodzenia się z nią. Widoczna w odbitym świetle i liczona przez graderów na minus jakości powierzchni.

Karta zaplombowana przez firmę gradingową w etui odpornym na otwarcie, z notą liczbową i orzeczeniem o autentyczności.

Osobne oceny centrowania, narożników, krawędzi i powierzchni, pokazywane przez część firm obok noty ogólnej. Więcej informacji dla kupujących, co pomaga mocnej karcie i obnaża kartę z pogranicza.

Etykieta towarzysząca najwyższej nocie liczbowej. Próg jest surowy, a różnica ceny wobec noty o stopień niżej bywa największa na całej skali.

Publikowane przez firmę gradingową zestawienie, ile egzemplarzy danej karty oceniła na każdym poziomie. Przydatne do oceny realnej rzadkości w danym stanie.

Wysłanie już gradowanej karty do innej firmy na ponowny grading, zwykle po lepiej rozpoznawalny slab albo wyższą notę.

Ogólny termin na cenę, po której obecnie handlowane są porównywalne egzemplarze. Ani wycena twojej karty, ani oferta.

Wygładzona średnia z ostatniej aktywności, używana jako liczba główna. Bardziej wiarygodna niż najtańsza oferta, która oznacza jednego sprzedającego, w jednym stanie, wysyłającego z możliwie niewygodnego miejsca.

Porównywalne zakończone sprzedaże tej samej karty, tego samego wydania i tego samego stanu. Najbliższa rzecz do dowodu w wycenie kart i powód, dla którego zakończone sprzedaże liczą się bardziej niż aktywne oferty.

Różnica między dwiema cenami tej samej karty — najczęściej między egzemplarzem surowym a tą samą kartą w slabie, na której opiera się decyzja o gradingu.

Łatwość, z jaką karta sprzedaje się blisko swojej ceny rynkowej. Dwie karty mogą pokazywać tę samą kwotę, choć jedna sprzedaje się codziennie, a druga nie ruszyła się od miesiąca — i tylko jedna z tych cen jest do czegoś przydatna.

Ile razy karta naprawdę zmieniła właściciela w ostatnim okresie, w odróżnieniu od liczby wystawionych egzemplarzy. Oferty pokazują podaż; sprzedaże pokazują popyt.

Karty niskiej wartości handlowane na wagę, a nie pojedynczo, bo wysyłka jednej commonki kosztuje więcej, niż ktokolwiek za nią zapłaci.

Możliwość, że rzadkość karty zostanie unieważniona dodrukiem w przyszłym secie. Ryzyko strukturalne na kartach nowoczesnych, w zasadzie nieobecne w vintage’u.

Nagły, krótkotrwały wzrost ceny, zwykle wywołany wynikami turniejowymi, uwagą mediów albo szokiem podażowym. Spike’i często się cofają, i dlatego historia liczy się bardziej niż dzisiejsza liczba.

Średnia wartość zawartości produktu zafoliowanego, ważona prawdopodobieństwem trafienia każdej karty. Zwykle niższa niż cena sprzedaży produktu — na tym opiera się cały model biznesowy.